Bungelen

Bungelen

Met mijn benen bungel ik over de rand. Mijn neus zit vol met stof en vermoedelijk mijn haren ook. De schuurmachine ligt naast me op de zoldervloer en ik voel de trilling van twee uur schuren in mijn handen.
Ik kijk schuin naar beneden en ik kan door het raam mijn tuin zien. Nog in de winterstand. En een beetje aangetast door alle bouwmaterialen die de afgelopen maanden op het gras waren opgeslagen.

Ik voel een moment van groot geluk en ontroering. Nee, het is nog niet helemaal af, de verbouwing. Maar wat ik me opeens ongelooflijk realiseer is dat mijn droom gewoon is uitgekomen! Ik heb de plek gemaakt zoals ik me die al een paar jaar voor me heb gezien. In gedachten zou ik me precies zo voelen als ik me nu voel: rust, vertrouwen en de overgave dat het universum voor me zorgt. Niet dat de verbouwing zo in een keer gedaan was, of dat alles me zo is toegevallen. Maar wel omdat ik het spoor volgde wat zo helder en kloppend was.

Vijf jaar geleden had ik mijn huis bijna te koop gezet. Tijd voor iets anders. “Als er een moment was, was het nu wel”, dacht ik toen. Het lot liet me toch nog even hier blijven. En ik wist dat ik er dan ook niet meer onderuit kon komen om te verbouwen. Mijn bijkeuken en garage waren van zo’n slechte kwaliteit dat er uiteindelijk meer ellende van zou gaan komen dan profijt. En toch heeft het nog 5 jaar geduurd. Iets met eigen bedrijf starten, burn-out, covid, allemaal dingen die ‘buiten’ mezelf lagen.

Maar de grootste angst zat gewoon in mezelf: “wat als ik het niet kan betalen, wat als ik zo’n grote verbouwing aan ga, hoe doe ik dat dan. Hoe weet ik dat ik de goeie beslissingen neem? Hoe moet ik dat in godsnaam allemaal goed plannen? Wat als alles mis zou gaan? Wat als ik dat gewoon niet aan kan…. “

En het antwoord op al die vragen bleek uiteindelijk heel simpel: vraag om hulp. Vraag je vrienden en bekenden uit je netwerk om mee te denken, bouwtekeningen te maken, advies over zonnepanelen, boilers en airco’s, neem een jurist in de arm om de zaken over de erfgrenzen vast te leggen, besluit op het laatste moment om toch een schilder in te huren om alle kozijnen binnen te doen. En ja, ook die in de woonkamer, nu hij er toch is. Laat mensen met gevoel voor stijl en inrichting advies geven over kleuren en vloeren. Het was zo’n enorme bevrijding om elke keer die hulp te vragen!

En ik heb mezelf tevens toestemming gegeven. Toestemming om de verbouwing niet zondermeer het goedkoopst, of het duurzaamst, of het slimst of het mooist te willen laten doen. Goed is goed genoeg. Vertrouw op de vakmensen, vertrouw erop dat het mooi mag worden. Ik had werkelijk niet gedacht dat ik er zo mee om kon gaan. Een verademing. Al zeg ik het zelf

Ik kijk er naar uit dat ik straks mijn werkkamer in gebruik mag nemen. Een lichte, warme plek waar ik mag mijmeren, werken, gedachten ordenen, gesprekken mag voeren. En ter inspiratie regelmatig met mijn benen over de rand van de zoldervloer bungelend naar buiten kan kijken.